Skala Depresji Hamiltona (HAM-D)
17-punktowa skala służąca do oceny nasilenia objawów depresyjnych. Wypełniana przez przeszkolonego klinicystę.
Medical Specialty:
Psychiatria
WYŁĄCZNIE DO UŻYTKU PROFESJONALNEGO
Ten kalkulator jest narzędziem pomocniczym przeznaczonym wyłącznie dla pracowników ochrony zdrowia. Nie zastępuje on oceny klinicznej. Ostateczna decyzja dotycząca diagnozy i leczenia należy do wyłącznej odpowiedzialności specjalisty.
O tym Kalkulatorze 💡
Skala Oceny Depresji Hamiltona (HDRS), powszechnie znana jako HAM-D, jest jednym z najstarszych i najszerzej stosowanych na świecie narzędzi oceny klinicznej, przeznaczonym do oceny nasilenia objawów u pacjentów z już zdiagnozowanym dużym zaburzeniem depresyjnym. Kluczowe jest, aby pamiętać, że nie jest to narzędzie do samooceny; musi być przeprowadzane przez przeszkolonego klinicystę za pomocą ustrukturyzowanego wywiadu. Najczęstsza wersja, HAM-D17, składa się z 17 pozycji oceniających symptomatologię depresyjną. Pozycje te obejmują podstawowe domeny, takie jak obniżony nastrój, poczucie winy i myśli samobójcze, a także objawy somatyczne (zaburzenia snu, takie jak bezsenność wczesna, środkowa i późna; lęk somatyczny; utrata apetytu/wagi) oraz objawy poznawczo-behawioralne (pobudzenie lub spowolnienie psychoruchowe, lęk psychiczny i wgląd). Każda pozycja jest oceniana w skali 3- lub 5-punktowej (0-2 lub 0-4) na podstawie nasilenia. Całkowity wynik (zakres 0-52 dla HAM-D17) służy do ilościowego określenia nasilenia depresji (np. 0-7 uważa się za normę, 8-13 za łagodną, 14-18 za umiarkowaną, 19-22 za ciężką, a ≥23 za bardzo ciężką) i jest często używany w badaniach klinicznych do pomiaru skuteczności leczenia i zmiany objawów w czasie, bardziej niż do wstępnej diagnozy.
Wartości referencyjne
- •0-7 pkt: Norma (brak depresji lub remisja).
- •8-17 pkt: Łagodna depresja.
- •18-23 pkt: Umiarkowana depresja.
- •≥24 pkt: Ciężka depresja.
Formuła
Calculation Methodology Suma punktów z 17 pytań.
Referencja
Hamilton M. A rating scale for depression. J Neurol Neurosurg Psychiatry. 1960;23(1):56-62.