Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği (HAM-D)
Depresif semptomların şiddetini değerlendirmek için kullanılan 17 maddelik ölçek. Eğitimli bir klinisyen tarafından uygulanır.
Medical Specialty:
Psikiyatri
PROFESYONEL KULLANIM UYARISI
Bu hesaplayıcı, yalnızca sağlık profesyonellerine yönelik bir destek aracıdır. Klinik değerlendirmenin yerini tutmaz. Tanı ve tedaviye ilişkin nihai karar tamamen ilgili profesyonelin sorumluluğundadır.
Bu Hesap Makinesi Hakkında 💡
Hamilton Depresyon Derecelendirme Ölçeği (HDRS), yaygın olarak HAM-D olarak bilinir, majör depresif bozukluk tanısı zaten konmuş hastalarda semptomların şiddetini değerlendirmek için tasarlanmış, dünya çapında en eski ve en yaygın kullanılan klinik değerlendirme araçlarından biridir. Bunun bir kendi bildirim aracı olmadığını belirtmek çok önemlidir; eğitimli bir klinisyen tarafından yapılandırılmış bir görüşme yoluyla uygulanmalıdır. En yaygın versiyon olan HAM-D17, depresif semptomatolojiyi değerlendiren 17 maddeden oluşur. Bu maddeler, depresif duygu durum, suçluluk duyguları ve intihar düşüncesi gibi çekirdek alanların yanı sıra somatik semptomları (erken, orta ve geç uykusuzluk gibi uyku bozuklukları; somatik anksiyete; iştah/kilo kaybı) ve bilişsel/davranışsal semptomları (psikomotor ajitasyon veya gerileme, psişik anksiyete ve içgörü) kapsar. Her madde, şiddete göre 3 veya 5 puanlık bir ölçek (0-2 veya 0-4) üzerinden puanlanır. Toplam puan (HAM-D17 için 0-52 aralığı), depresyon şiddetini ölçmek için kullanılır (ör. 0-7 normal, 8-13 hafif, 14-18 orta, 19-22 şiddetli ve ≥23 çok şiddetli kabul edilir) ve genellikle klinik çalışmalarda ilk tanıdan ziyade tedavi etkinliğini ve zaman içindeki semptom değişikliğini ölçmek için kullanılır.
Referans Değerleri
- •0-7 Puan: Normal (depresif semptom yok veya remisyon).
- •8-17 Puan: Hafif depresyon.
- •18-23 Puan: Orta şiddette depresyon.
- •≥24 Puan: Ağır depresyon.
Formül
Calculation Methodology 17 sorudan alınan puanların toplamı.
Referans
Hamilton M. A rating scale for depression. J Neurol Neurosurg Psychiatry. 1960;23(1):56-62.