De Body Mass Index, algemeen bekend onder de afkorting BMI, is een internationale statistische maatstaf die wordt gebruikt om de relatie tussen het gewicht en de lengte van een individu te beoordelen en dient als indicator voor gewichtsadequaatheid. De BMI, ontwikkeld in de 19e eeuw door de Belgische wiskundige Adolphe Quetelet, wordt berekend met een eenvoudige formule: men deelt het gewicht van de persoon (in kilogram) door het kwadraat van zijn of haar lengte (in meters). De formule is $BMI = gewicht / (lengte²)$. Het verkregen resultaat wordt vervolgens vergeleken met classificatiecategorieën die zijn vastgesteld door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), die doorgaans omvatten: Ondergewicht (BMI < 18.5), Normaal gewicht (18.5–24.9), Overgewicht (25–29.9) en Obesitas (BMI ≥ 30), waarbij de laatste vaak wordt onderverdeeld in Klassen I, II en III. Hoewel de BMI een zeer toegankelijk en veelgebruikt screeningsinstrument is om mogelijke gezondheidsrisico's in verband met ondergewicht of overgewicht op populatieniveau te identificeren, heeft het aanzienlijke beperkingen. De belangrijkste kritiek is dat de BMI geen onderscheid maakt in lichaamssamenstelling, dat wil zeggen, het maakt geen verschil tussen vetmassa en spiermassa. Dit betekent dat zeer gespierde individuen, zoals atleten, ten onrechte kunnen worden geclassificeerd als personen met overgewicht of obesitas. Evenzo kan het lichaamsvet bij oudere volwassenen die spiermassa hebben verloren, onderschatten. De BMI houdt ook geen rekening met de vetverdeling (visceraal vs. onderhuids vet), botdichtheid of etnische variaties in lichaamssamenstelling. Om deze redenen mag de BMI niet als een geïsoleerd diagnostisch hulpmiddel worden gebruikt, maar eerder als een eerste indicator die moet worden aangevuld met andere metingen, zoals de tailleomtrek, en een volledige klinische evaluatie om de werkelijke gezondheidstoestand van een individu te bepalen.