Lichaamsoppervlakte

Het lichaamsoppervlak, vaak afgekort als BSA (Body Surface Area), is een maat die de totale externe oppervlakte van het menselijk lichaam kwantificeert. Het is een cruciale biometrische parameter in de geneeskunde en fysiologie, omdat het beter correleert met bepaalde metabolische functies, zoals het basaal metabolisme en het hartminuutvolume, dan alleen het lichaamsgewicht. De meest kritische toepassing is bij de dosering van medicijnen, met name chemotherapeutica en andere geneesmiddelen met een smalle therapeutische index, waarbij de dosis vaak wordt berekend in milligram per vierkante meter (mg/m²) om de toxiciteit te minimaliseren en de effectiviteit te optimaliseren. Buiten de oncologie wordt BSA gebruikt op de intensive care, in fysiologische studies om de hartindex (hartminuutvolume per BSA) te berekenen, en bij het beoordelen van de ernst van brandwonden (hoewel de "Regel van Negen" wordt gebruikt om het verbrande *percentage* te schatten, is het totale BSA de noemer). Aangezien directe meting van BSA onpraktisch is, wordt het geschat met behulp van wiskundige formules, allometrische vergelijkingen genoemd. Deze formules, zoals de Mosteller-formule (momenteel de meest gebruikelijke), de Du Bois en Du Bois-formule, of de Haycock-formule, gebruiken het gewicht (massa) en de lengte (statuur) van de patiënt om de waarde te berekenen, die wordt uitgedrukt in vierkante meters (m²). Voor een gemiddelde volwassene ligt de BSA doorgaans rond de 1,7 tot 1,9 m².