Wskaźnik Masy Ciała, powszechnie znany pod akronimem BMI (Body Mass Index), to międzynarodowa miara statystyczna służąca do oceny zależności między masą ciała a wzrostem danej osoby, pełniąca rolę wskaźnika adekwatności wagi. Opracowany w XIX wieku przez belgijskiego matematyka Adolphe'a Queteleta, BMI oblicza się za pomocą prostego wzoru: dzieli się masę ciała (w kilogramach) przez kwadrat wzrostu (w metrach). Wzór to $BMI = masa / (wzrost²)$. Otrzymany wynik jest następnie porównywany z zakresami klasyfikacyjnymi ustalonymi przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), które zazwyczaj obejmują: Niedowagę (BMI < 18.5), Wagę prawidłową (18.5–24.9), Nadwagę (25–29.9) oraz Otyłość (BMI ≥ 30), przy czym ta ostatnia często jest podzielona na stopnie I, II i III. Chociaż BMI jest bardzo dostępnym i szeroko stosowanym narzędziem przesiewowym do identyfikowania potencjalnych zagrożeń zdrowotnych związanych z niedowagą lub nadwagą na poziomie populacji, ma ono istotne ograniczenia. Główną krytyką jest to, że BMI nie rozróżnia składu ciała, tzn. nie odróżnia masy tłuszczowej od masy mięśniowej. Oznacza to, że osoby bardzo umięśnione, takie jak sportowcy, mogą być błędnie klasyfikowane jako osoby z nadwagą lub otyłością. Podobnie, może on niedoszacować tkanki tłuszczowej u osób starszych, które straciły masę mięśniową. BMI nie uwzględnia również dystrybucji tłuszczu (tłuszcz trzewny vs. podskórny), gęstości kości ani różnic etnicznych w składzie ciała. Z tych powodów BMI nie powinien być używany jako izolowane narzędzie diagnostyczne, ale raczej jako wstępny wskaźnik, który powinien być uzupełniony o inne pomiary, takie jak obwód talii, oraz pełną ocenę kliniczną w celu określenia rzeczywistego stanu zdrowia danej osoby.