Powierzchnia ciała

Pole powierzchni ciała, często skracane jako BSA (Body Surface Area), to miara określająca całkowitą zewnętrzną powierzchnię ludzkiego ciała. Jest to kluczowy parametr biometryczny w medycynie i fizjologii, ponieważ lepiej koreluje z niektórymi funkcjami metabolicznymi, takimi jak podstawowa przemiana materii i pojemność minutowa serca, niż sama masa ciała. Jego najbardziej krytycznym zastosowaniem jest dawkowanie leków, szczególnie środków chemioterapeutycznych i innych leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie dawka jest często obliczana w miligramach na metr kwadratowy (mg/m²) w celu zminimalizowania toksyczności i optymalizacji skuteczności. Poza onkologią, BSA jest stosowane w intensywnej terapii, w badaniach fizjologicznych do obliczania wskaźnika sercowego (pojemność minutowa serca na BSA) oraz w ocenie ciężkości oparzeń (chociaż "Reguła Dziewiątek" służy do szacowania *procentu* poparzenia, całkowite BSA jest mianownikiem). Ponieważ bezpośredni pomiar BSA jest niepraktyczny, szacuje się go za pomocą wzorów matematycznych, zwanych równaniami allometrycznymi. Wzory te, takie jak wzór Mostellera (obecnie najczęstszy), wzór Du Bois i Du Bois lub wzór Haycocka, wykorzystują wagę (masę) i wzrost (posturę) pacjenta do obliczenia wartości, która jest wyrażona w metrach kwadratowych (m²). Dla przeciętnego dorosłego BSA wynosi zwykle około 1,7 do 1,9 m².