Nowoczesna wersja Skali Śpiączki Glasgow, często określana jako GCS-P (Skala Śpiączki Glasgow z Reaktywnością Źrenic), jest kluczową prognostyczną aktualizacją standardowej skali neurologicznej używanej do obiektywnej oceny poziomu świadomości, zwłaszcza po urazowym uszkodzeniu mózgu. Oryginalna skala GCS ocenia trzy komponenty: Otwieranie Oczu (E, punktacja 1-4), Reakcja Słowna (V, punktacja 1-5) i Reakcja Ruchowa (M, punktacja 1-6), co daje łączny wynik od 3 (wskazujący na głęboką śpiączkę) do 15 (pełna świadomość). Innowacją GCS-P jest bezpośrednia integracja reaktywności źrenic na światło, kluczowego wskaźnika funkcji pnia mózgu. Po ustaleniu wyniku GCS (suma E+V+M), obliczany jest „Wynik Źreniczny” (P) poprzez odjęcie liczby niereagujących źrenic od wyniku GCS. Alternatywnie, i częściej w celach prognostycznych, ustalany jest Wynik Reaktywności Źrenic (PRS) (0 = obie źrenice reaktywne; 1 = jedna źrenica niereaktywna; 2 = obie źrenice niereaktywne). Ostateczny wynik GCS-P jest następnie obliczany jako GCS - PRS. Na przykład, pacjent z GCS 5 i jedną niereaktywną źrenicą (PRS=1) miałby GCS-P 4. Pacjent z GCS 3 i obiema niereaktywnymi źrenicami (PRS=2) miałby GCS-P 1, najgorszy możliwy wynik. Wykazano, że to połączone podejście jest znacznie dokładniejszym predyktorem śmiertelności i niekorzystnych wyników neurologicznych niż sam wynik GCS, ponieważ kwantyfikuje dodatkowy wpływ uszkodzenia pnia mózgu.