Gecorrigeerd Calcium voor Albumine

Calciumcorrectie is een berekening die in de klinische geneeskunde wordt gebruikt om het werkelijke calciumgehalte in het bloed te schatten, waarbij de gemeten totale calciumwaarde wordt aangepast op basis van de albumineconcentratie van de patiënt. In het bloed circuleert een aanzienlijk deel van het calcium (ongeveer 40-50%) gebonden aan eiwitten, voornamelijk albumine, terwijl de rest vrij (geïoniseerd) of gecomplexeerd is met anionen. Alleen het geïoniseerde calcium is biologisch actief en fysiologisch belangrijk voor functies zoals spiercontractie, zenuwoverdracht en bloedstolling. Wanneer een patiënt lage albuminewaarden heeft (hypoalbuminemie), zoals bij leverziekte, ondervoeding of bij kritiek zieke patiënten, zijn er minder bindingsplaatsen voor calcium, waardoor het gemeten *totale* calciumgehalte vals laag lijkt (pseudohypocalciëmie), zelfs als het *geïoniseerde* calciumgehalte normaal en fysiologisch adequaat is. Omgekeerd kunnen hoge albuminewaarden (hyperalbuminemie) de meting van het totale calcium vals verhogen. Om een verkeerde diagnose en ongepaste behandeling te voorkomen, wordt het gecorrigeerde calcium berekend, wat een schatting geeft van wat het totale calcium zou zijn als het albuminegehalte normaal was (doorgaans 4,0 g/dL of 40 g/L). De meest gebruikte formule voor deze aanpassing is: Gecorrigeerd Calcium (mg/dL) = Gemeten Totaal Calcium (mg/dL) + 0,8 * (4,0 - Albumine van de Patiënt g/dL). Ondanks het wijdverbreide gebruik is deze correctie een schatting en heeft deze beperkingen; het is niet zo nauwkeurig als de directe meting van geïoniseerd calcium, wat de gouden standaard is, vooral bij ernstig zieke patiënten of patiënten met zuur-base-stoornissen.