EDSS

De Expanded Disability Status Scale, beter bekend onder het acroniem EDSS, is de meest gebruikte gestandaardiseerde neurologische methode voor het kwantificeren van invaliditeit bij patiënten met Multiple Sclerose (MS). De schaal is in 1983 ontwikkeld door John Kurtzke en stelt clinici in staat om de progressie van de ziekte en de mate van functionele beperking van een patiënt in de loop van de tijd te beoordelen en te monitoren. De EDSS-score loopt van 0 (normaal neurologisch onderzoek) tot 10 (overlijden als gevolg van MS), in stappen van een half punt (0,5). De schaal is gebaseerd op een beoordeling van acht Functionele Systemen (FS) van het centrale zenuwstelsel, waaronder het piramidale systeem (spierkracht en beweging), cerebellaire systeem (coördinatie en evenwicht), hersenstam (spraak, slikken en oogbewegingen), sensorische systeem (tast en pijn), darm- en blaasfuncties, visuele functie en mentale (cerebrale) functies. Op de lagere niveaus van de schaal (0 tot 4,5) wordt de score voornamelijk bepaald door de mate van beperking in deze Functionele Systemen, terwijl de patiënt nog volledig kan lopen (ambulant). Naarmate de score stijgt, wordt de schaal steeds afhankelijker van het loopvermogen van de patiënt. Een score van 5,0 duidt bijvoorbeeld op een beperking die de dagelijkse activiteiten verstoort en het lopen beperkt tot 200 meter zonder hulp; 6,0 vereist het gebruik van een loophulpmiddel (zoals een stok of kruk); 7,0 beperkt de patiënt tot een rolstoel; en de hoogste scores (8,0 tot 9,5) beschrijven patiënten die aan bed gebonden zijn, met toenemende afhankelijkheid van basiszorg.