EDSS

Rozszerzona Skala Niesprawności, lepiej znana pod akronimem EDSS (Expanded Disability Status Scale), jest najpowszechniej stosowaną standaryzowaną metodą neurologiczną do ilościowej oceny niesprawności u pacjentów ze Stwardnieniem Rozsianym (SM). Opracowana przez Johna Kurtzke w 1983 roku, skala pozwala klinicystom oceniać i monitorować postęp choroby oraz poziom upośledzenia funkcjonalnego pacjenta w czasie. Wynik EDSS waha się od 0 (prawidłowe badanie neurologiczne) do 10 (zgon z powodu SM), w odstępach półpunktowych (0,5). Skala opiera się na ocenie ośmiu Układów Czynnościowych (FS) ośrodkowego układu nerwowego, które obejmują układ piramidowy (siła mięśni i ruch), móżdżkowy (koordynacja i równowaga), pnia mózgu (mowa, połykanie i ruchy gałek ocznych), czuciowy (dotyk i ból), funkcje jelit i pęcherza, funkcje wzroku oraz funkcje psychiczne (mózgowe). Na niższych poziomach skali (od 0 do 4,5) wynik jest określany głównie przez stopień niesprawności stwierdzony w tych Układach Czynnościowych, podczas gdy pacjent jest nadal w pełni zdolny do chodzenia (ambulatoryjny). W miarę wzrostu wyniku, skala staje się coraz bardziej zależna od zdolności pacjenta do chodzenia. Na przykład wynik 5,0 oznacza niesprawność, która zakłóca codzienne czynności i ogranicza chodzenie do 200 metrów bez pomocy; 6,0 wymaga użycia pomocy do chodzenia (takiej jak laska lub kula); 7,0 ogranicza pacjenta do wózka inwalidzkiego; a najwyższe wyniki (8,0 do 9,5) opisują pacjentów przykutych do łóżka, z rosnącą zależnością od podstawowej opieki.